Editor's picks : Ξεχωρίσαμε και σου προτείνουμε

Τρίτη, Μαρτίου 08, 2016

Η μητέρα μου - Προσωπικές ιστορίες

Ετοιμάζω το αγαπημένο μου τσαϊ και κάθομαι στον υπολογιστή. Η ιδέα να γράψω για την μητέρα μου είναι δελεαστική. Άλλωστε μόνο τσάι θα μπορούσα να πιω μετά από όλες τις ιστορικές συζητήσεις μαζί της.

 Σε άλλη στιγμή ίσως να έγραφα κάτι διαφορετικό για εκείνη. Αργά το απόγευμα συζητήσαμε. Μάλλον ένας δικός μου μονόλογος προς την ίδια, γεμάτος παράπονο αλλά και γεμάτος ζωή. Με βρίσκει αντίθετη το γεγονός ότι με συγκρίνει με την ίδια όταν ζούσε ο πατέρας μου. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν και ο καλύτερος σύζυγος. Θυμήθηκε ένα περιστατικό πριν πολλά χρόνια - δεν το θυμάμαι - όπου μόλις είχε γυρίσει από την δουλειά και ανέβαινε τις εσωτερικές σκάλες του σπιτιού. Εκείνη την ημέρα είχε πληρωθεί. Η μητέρα μου του είχε ζητήσει λεφτά για να ψωνίσει για το σπίτι. Αναιδέστατα ο πατέρας μου σε κάθε σκαλοπάτι που ανέβαινε της πετούσε κι ένα χιλιάρικο (δραχμές τότε) και γελούσε κοροϊδεύοντας την. Δεν είναι η μοναδική ιστορία από τις πολλές που μου έχει αποκαλύψει. Κάποιες τις θυμάμαι απ' έξω κι ανακατωτά. Το παιδί μέσα μου ξυπνάει μόνο με αυτές τις αναμνήσεις. Έχω μάθει πλέον να τις αντιμετωπίζω ψύχραιμα και να ζω το τώρα. 

Έχω και δυο παιδιά να μεγαλώσω, δεν φταίνε σε τίποτα να ακούνε ιστορίες μιας εποχής που τουλάχιστον εμένα την ίδια δεν με αγγίζουν σε σημείο να δικαιολογούμαι γι' αυτές. Είμαι χωρισμένη και ζει μαζί μας. Η απολογία παλαιότερων γεγονότων έχει να κάνει μόνο σ' αυτά που δεν πράξαμε όταν έπρεπε. 
Μητέρα

Ίσως να είναι η δική της απολογία. Ότι δεν τον χώρισε ενώ μπορούσε να το κάνει. Την παρακαλούσα θυμάμαι, γίνεσαι δυστυχισμένη της έλεγα. Εμένα πατέρας μου είναι δεν θα τον χάσω. Εσένα χάνω. Και βλέπω πόσα έχασα σαν παιδί από την δική της υπομονή τότε, μην χάσουμε την σιγουριά μιας στέγης πάνω από το κεφάλι μας. Ένα σπίτι που πέρασε στα δικά μου χέρια μετά τον θάνατο του. Ευτυχώς δεν θυμίζει τίποτα από εκείνη την εποχή. Τίποτα απολύτως. Όσο για εκείνον, δεν έχω πολλά να πω. Τον αγαπάω ακόμα.

Είναι μεγάλο βάσανο να παλεύει ένα παιδί μέσα του να μαθαίνει την ζωή, να προσπαθεί να γνωρίσει την αγάπη όχι μέσα από τα γέλια και τα Κυριακάτικα τραπέζια αλλά μέσα από καβγάδες, φτώχεια και παρακαλητά για λίγα ψίχουλα χρημάτων για ένα γλειφιτζούρι και αργότερα στην εφηβεία ένα σινεμά.

Από όσες πλευρές κι αν το δω βρίσκω ψεγάδια. Κι όμως είναι μέρος της ζωής. Αυτό ήθελα να της πω όσο πιο γλυκά μπορούσα. Γιατί την έχω ανάγκη. Όχι γιατί συντηρεί την οικογένειά μου. Αλλά γιατί της το οφείλω. Για την υπομονή που έκανε για μένα. Παλιότερα την κατέκρινα γι΄αυτό. Πως μπορεί μια γυναίκα να κάνει υπομονή ενώ δεν αγαπάει τον άντρα της; Δεν το πιστεύω μέχρι και σήμερα ότι δεν τον αγάπησε. Απλά οι πληγές της είναι τόσο βαθιές που τις ξύνει κάθε τόσο και η αγάπη που ίσως είχε για εκείνον να πνίγεται. Αυτό κρατάω και ελπίζω. Δεν είναι όλοι ανεξέλεγκτα εγωιστές.

Μητέρα

Τώρα που είμαι κι εγώ μητέρα δεν θέλω σε τίποτα να της μοιάσω. Σίγουρα δεν έχω πάρει την νοικοκυροσύνη της. Προς Θεού δεν είμαι βρωμιάρα, αλλά θα αφήσω και τα ρούχα πεταμένα για κανά δυό μέρες γιατί δεν προλαβαίνω τα πλυντήρια των παιδιών. Ειδικά όταν ήταν μωρά που με τον ατμό τα σιδέρωνα. Εκείνη με ένα μαγικό τρόπο τα προλάβαινε όλα. Ακόμα κι όταν δούλευε. Εγώ είμαι ίδια ο πατέρας μου έλεγε. Αυτό πάλι που το πας! Το ότι δεν της έμοιασα αυτομάτως είμαι ίδια εκείνος. Μεταξύ μας έχω πάρει πολλά στοιχεία του. Αλλά εκνευρίζομαι αφάνταστα όταν πρέπει να μοιάζουμε οπωσδήποτε στον έναν από τους δύο. Αυτό δεν θέλω με τίποτα να το περάσω στα παιδιά μου. Ο κάθε άνθρωπος είναι μια αυτόνομη προσωπικότητα. Αλλά που να της το δώσεις να το καταλάβει.

Την παρακάλεσα να σταματήσει τις συγκρίσεις, αν και βαθιά μέσα μου ξέρω ότι άθελα μου έχω υιοθετήσει κομμάτια της δικής της συμπεριφοράς. Είμαι τριάντα τρία, της λέω, και με κάνεις να νιώθω εβδομήντα πέντε. Δεν γίνεται αυτό. Έναν ηλικιωμένο άνθρωπο είναι πολύ δύσκολο να του αφαιρέσεις εκείνες τις κακιές συνήθειες του πόνου για όσα δεν έζησε. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την παροτρύνω να πάψει να χρησιμοποιεί τον πόνο και να τον μετατρέψει σε δημιουργία. Σήμερα, τώρα, είσαι κουρασμένη απόψε; Αύριο λοιπόν!

Βέβαια δεν μπορώ να είμαι τόσο άδικη μαζί της. Όταν πέφτω σε πνευματική νάρκη και δεν κουνιέμαι γενικώς, προσπαθεί με κάθε τρόπο να με ξυπνήσει. Αλλά άνθρωποι είμαστε, όλοι ανεξαιρέτως είμαστε τόσο μικροί όσο και μια κουκκίδα άμμου μπροστά στα μάτια του Θεού, Κι αν μετά από κάθε μονόλογο, άντε και διάλογο, με την γυναίκα που μας έφερε στην ζωή, η αγάπη μας όχι μόνο μένει ζωντανή μα μπαίνει και στον παράδεισο μέσα ( όχι ότι βγαίνει και ποτέ)


Με αγάπη προς την αξιολάτρευτη μητέρα μου!

Χρυσάνθη από το ιστολόγιο Ο Τάδε και η Δείνα
Despinas Studio
Despinas Studio

Είμαστε μια ομάδα bloggers που βοηθάει άλλες bloggers να αλλάξουν το blog και τη ζωή τους προς το καλύτερο. Μάθε περισσότερα για τις συντάκτριές μας εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αν έχεις ένα λεπτό στη διάθεσή σου γράψε μας ένα σχόλιο με τη γνώμη σου!Αν έχεις λιγότερο χρόνο τότε μοιράσου αυτό το άρθρο στα social media, δε θα σου πάρει πάνω από 10 δεπτερόλεπτα!