Πώς να μη νιώθω άσχημα που είμαι καλά και συνεχίζω τη ζωή μου μέσα στην πανδημία

Ζώντας στις πρωτόγνωρες συνθήκες της πανδημίας πολλοί από εμάς ερχόμαστε αντιμέτωποι με συναισθήματα και σκέψεις που μας βασανίζουν και πιθανόν να μην ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε.

 Γι’ αυτό ζητήσαμε από επαγγελματίες ψυχική υγείας να μας βοηθήσουν να βρούμε απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα που αντιμετωπίζουμε αυτό το διάστημα.

Πώς να μη νιώθω άσχημα που είμαι καλά και συνεχίζω τη ζωή μου μέσα στην πανδημία


"Μέσα σε αυτή την τραγική για όλους κατάσταση το ζητούμενο είναι να καταφέρουμε να είμαστε καλά, προστατευμένοι από την πανδημία αλλά και προστατευμένοι πνευματικά. Όταν χιλιάδες κόσμος αρρωσταίνει, χιλιάδες κόσμος είναι νεκρός κι εσύ προσπαθείς να μην το σκέφτεσαι ώστε να διατηρήσεις μια καλή ψυχολογία, τότε:

  • πώς μπορείς να αποφύγεις τις τύψεις όταν συνειδητοποιείς ότι είσαι καλά, ότι τα καταφέρνεις ακόμα και κλεισμένη στο σπίτι, ότι είσαι όσο παραγωγική ήσουν και πριν ή ίσως περισσότερο; 
  • από τη μία σκέφτεσαι "Η ζωή είναι απρόβλεπτη, σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι" οπότε θέλεις να προσπαθήσεις για το καλύτερο τώρα, άμεσα. 
  • από την άλλη είναι σαν να πηγαίνεις αντίθετα σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο και κάποιες φορές αυτό σε καταβάλλει.
  •  αλλά το πιο βασικό είναι οι τύψεις: Πώς γίνεται εγώ να ασχολούμαι με τον εαυτό μου, με τα όνειρα και τους στόχους που είχα πριν όταν η ζωή όπως την ξέρουμε έχει αλλάξει τόσο ριζικά;"


Στην ερώτηση απαντά η ψυχολόγος Μαρίνα Μόσχα

Πρώτα από όλα θα ξεκινήσω λέγοντας πως οι ανθρώπινες αντιδράσεις ποικίλλουν. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, όσο και αν μοιάζουμε ή θεωρούμε πως έχουμε κοινά βιώματα.

Βλέπουμε για παράδειγμα διάφορες αντιδράσεις, από εκείνες όπου ο καθένας συμμορφώνεται στο «μένουμε σπίτι», μέχρι αντιδραστικές – ξαφνικά όλοι οι Έλληνες γίναμε μαραθωνοδρόμοι και χειμερινοί κολυμβητές που αν δεν πάει το θερμόμετρο άνω των 30 δεν πλησιάζουμε στη θάλασσα… 

Έτσι ακριβώς, ποικίλλουν και οι αντιδράσεις μας απέναντι στην αντιμετώπιση της πανδημίας αυτής που όμοιά της δεν έχουμε συναντήσει.

Πράγματι, χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν και θα πεθάνουν ακόμα μέχρι να απελευθερωθούμε από τον ιό. Αυτό όμως τι σημαίνει; Πως η ζωή μας σταματάει και καθόμαστε με μάτια ορθάνοιχτα μπροστά σε μία τηλεόραση παρακολουθώντας τις ειδήσεις και τους αριθμούς;

Είναι στην ανθρώπινη φύση να μπορεί να επιβιώνει, έτσι ακριβώς και μέσα σε όλη αυτή την τραγικότητα, η ζωή εξακολουθεί και υπάρχει, εξακολουθούμε κάποιοι και δουλεύουμε και ίσως και περισσότερο σε σχέση με τον προηγούμενο καιρό… 

Πρέπει δηλαδή να αφεθούμε στη μιζέρια να μας ρουφήξει για να νιώσουμε πως «συμπάσχουμε»; Μήπως πρέπει λόγω τύψεων να αφήσουμε ότι κάνουμε για να πλεύσουμε στην ίδια πορεία; 

Μα στην ίδια πορεία είμαστε όλοι μας, είτε νιώθουμε καλά μέσα στο σπίτι μας, είτε όχι, είτε προσπαθούμε να περάσουμε τον χρόνο μας δημιουργικά, είτε αφηνόμαστε και πέφτουμε ψυχολογικά… 

Ίσα ίσα μάλιστα, είναι το χρέος προς τον εαυτό μας τον ίδιο αλλά και προς όλους εκείνους τους ανθρώπους που νοσούν και βλέπουμε να δίνουν συνεντεύξεις για το πόσο επώδυνα και άσχημα περνούν καθώς πάσχουν από τον ιό. 

Τι τονίζουν αν όχι όλοι, οι περισσότεροι; Μήπως ότι χρειάζεται να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο στη ζωή μας και να αρχίσουμε να ευχαριστιόμαστε μικρές στιγμές και να τις απολαμβάνουμε;

Ας αφήσουμε λοιπόν τον εαυτό μας να νιώσει όπως εκείνος αισθάνεται, ακόμα και αν βιώνει άσχημα και δύσκολα συναισθήματα, ακόμα και αν δεν είναι καλά ή αν αντίθετα νιώθει δραστήριος και δημιουργικός, λυπάται μεν αλλά εκτιμά την υγεία του και όλα όσα μπορεί να κάνει. 

Πρόβλημα υπάρχει όταν προσποιούμαι πως είμαι καλά γιατί φοβάμαι να με αφήσω να νιώσω…

 Μαρίνα Μόσχα
Αίαντος 13, Βριλήσσια
Κινητό: 6944280428
e-mailmarinamoscha@yahoo.gr 
Διαδυκτυακές συνεδρίες μέσω viber, skype, zoom, messenger



Σύντομο Βιογραφικό
M.Α. Κλινικής Ψυχολογίας, Ψυχοθεραπεύτρια. Εκπαιδευμένη στην ψυχοθεραπεία Gestalt και εκπαιδευτικά σεμινάρια στη συμβουλευτική και οικογενειακή ψυχοθεραπεία.
Πρακτική άσκηση με εποπτεία, στο Larue Carter Memorial Hospital, Indianapolis USA με συμπεριφορική-γνωσιακή προσέγγιση. Έχω εργαστεί περίπου 20 χρόνια σε ψυχιατρικές κλινικές στην Αθήνα.
Σήμερα ιδιωτεύω. Η κλινική εμπειρία μου μετρά από το 1992 σε ψυχιατρικές κλινικές. Συνεργάστηκα επί 25 χρόνια με τον Θάνο Ασκητή στην Ελλάδα, ενώ ιδρύσαμε το Ιατρικό Κέντρο Σεξουαλικής Υγείας, στη Λευκωσία Κύπρου το 2009.
Συμμετοχή στη συγγραφή βιβλίων, με θέματα γύρω από την ψυχολογία, τη σεξουαλική ζωή, τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα αλλά και τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας: "Σεξουαλική Υγεία", "Για σένα έφηβε", «Η ψυχική και σεξουαλική ζωή της γυναίκας», «Αφροδισιολογία: Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενες Λοιμώξεις των Γεννητικών Οργάνων» Ιωάννου Δ. Στρατηγού, "Ένας πρακτικός οδηγός για την κατάθλιψη" και σε πολλά βιβλία των δωρεάν εκδόσεων του ΙΨΣΥ. 
Συμμετοχή στη συγγραφική ομάδα του Θάνου Ασκητή στα βιβλία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης «Σεξουαλική Αγωγή και Διαφυλικές Σχέσεις» 6-12 ετών του Εθνικού Ιδρύματος Νεότητας του Υπουργείου Παιδείας, το 2008.
Συμμετοχή σε συνέδρια, ημερίδες, διαλέξεις και βιωματικές ομάδες σε συλλόγους και σχολεία, σε επιστημονικές έρευνες. 
Πλούσια αρθρογραφία στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.


Θα θέλαμε να επισημάνουμε τη δυσκολία απάντησης σε τέτοιου είδους ερωτήματα όταν στην πραγματικότητα έχουμε τόσες λίγες γνώσεις σχετικά με το άτομο που το ρωτάει και τις συνθήκες της δικής του ζωής.Νομίζω ότι αυτή η επισήμανση θα βοηθήσει σημαντικά τα άτομα που θα διαβάσουν το άρθρο. 

comments

Take a moment to leave a comment!